عوامل مختلفی از جمله ژانر نگارش، داستان پردازی و یا طول آزمون می توانند بر فرایندهای ذهنی مصححین هنگام نمره دهی به آزمون های نگارش تأثیر بگذارند. در این راستا، اینکه آیا افزایش یا کاهش طول آزمون تأثیری بر چگونگی سنجش ارزیاب ها از عملکرد نوشتاری آزمون دهندگان دارد، انگیزه اصلی انجام این پژوهش بود. بدین منظور، 12 فراگیر زبان انگلیسی که در بخش نگارش آزمون آزمایشی آیلتس نمره بین 5/5 تا 5/7 دریافت کرده بودند، از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کننده ها سه مقاله استدلالی به صورت نسخه اصلی، بلندتر و کوتاه تر نوشتند. هر یک از سه نسخه آزمون دهنده گان، سپس توسط سه ارزیاب با استفاده از مقیاس تصحیح نگارش تکلیف دوم آیلتس تصحیح شد. در این میان، ارزیاب ها پروتکل های شفاهی هم ارائه دادند که در آن ها به توضیح جزئی دلایل اصلی شان برای اختصاص نمره ها به هر مقاله پرداختند. سپس، پروتکل های شفاهی به نوشته بازگردانده شدند و محتوای آن ها با استفاده از نرم افزار ان. وی. وو نسخه 11 تجزیه و تحلیل شد تا مضمون های اصلی ذکرشده توسط ارزیاب ها در نمره دهی به هر آزمون نوشتاری استخراج شود. یافته ها نشان داد که ارزیاب ها توجه ویژه ای به برخی از معیارهای موجود در مقیاس تصحیح نگارش آیلتس داشتند و برخی عوامل را نادیده گرفتند. با این وجود، یک الگوی مشابه در میان همه ارزیاب ها در نمره دهی سه آزمون نوشتاری وجود داشت. یافته ها نشان دهنده وجود تفاوت های معنادار در فرایندهای ذهنی ارزیاب ها هنگام نمره دهی به هر سه آزمون نگارش نبود. نتیجه این پژوهش نشان داد طول آزمون عامل تأثیرگذاری بر فرایندهای ذهنی ارزیاب ها در آزمون های نگارشی نبود. در نتیجه، ارزیاب ها و طراحان آزمون نیازی نیست نگران تأثیرگذاری طول آزمون بر نمره دهی ارزیاب ها باشند.

عوامل مختلفی از جمله ژانر نگارش، داستان پردازی و یا طول آزمون می توانند بر فرایندهای ذهنی مصححین هنگام نمره دهی به آزمون های نگارش تأثیر بگذارند. در این راستا، اینکه آیا افزایش یا کاهش طول آزمون تأثیری بر چگونگی سنجش ارزیاب ها از عملکرد نوشتاری آزمون دهندگان دارد، انگیزه اصلی انجام این پژوهش بود. بدین منظور، 12 فراگیر زبان انگلیسی که در بخش نگارش آزمون آزمایشی آیلتس نمره بین 5/5 تا 5/7 دریافت کرده بودند، از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کننده ها سه مقاله استدلالی به صورت نسخه اصلی، بلندتر و کوتاه تر نوشتند. هر یک از سه نسخه آزمون دهنده گان، سپس توسط سه ارزیاب با استفاده از مقیاس تصحیح نگارش تکلیف دوم آیلتس تصحیح شد. در این میان، ارزیاب ها پروتکل های شفاهی هم ارائه دادند که در آن ها به توضیح جزئی دلایل اصلی شان برای اختصاص نمره ها به هر مقاله پرداختند. سپس، پروتکل های شفاهی به نوشته بازگردانده شدند و محتوای آن ها با استفاده از نرم افزار ان. وی. وو نسخه 11 تجزیه و تحلیل شد تا مضمون های اصلی ذکرشده توسط ارزیاب ها در نمره دهی به هر آزمون نوشتاری استخراج شود. یافته ها نشان داد که ارزیاب ها توجه ویژه ای به برخی از معیارهای موجود در مقیاس تصحیح نگارش آیلتس داشتند و برخی عوامل را نادیده گرفتند. با این وجود، یک الگوی مشابه در میان همه ارزیاب ها در نمره دهی سه آزمون نوشتاری وجود داشت. یافته ها نشان دهنده وجود تفاوت های معنادار در فرایندهای ذهنی ارزیاب ها هنگام نمره دهی به هر سه آزمون نگارش نبود. نتیجه این پژوهش نشان داد طول آزمون عامل تأثیرگذاری بر فرایندهای ذهنی ارزیاب ها در آزمون های نگارشی نبود. در نتیجه، ارزیاب ها و طراحان آزمون نیازی نیست نگران تأثیرگذاری طول آزمون بر نمره دهی ارزیاب ها باشند. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

در این مقاله روشی جدید برای طراحی کدهای آزمون توازن کم چگالی در طول کوتاه پیشنهاد می شود. شبیه سازی ها نشان می دهند که کدهای طراحی شده در مقایسه با کدهای LDPC طول کوتاه که تاکنون طراحی شده اند، از عملکرد بهتری برخوردارند. در ساخت کدهای LDPC برای طول های کوتاه دو مساله حایز اهمیت است؛ اول آنکه پیش بینی تحلیلی از عملکرد کد با استفاده از روش تکامل چگالی ، به دلیل مبتنی بودن این روش بر استفاده از بینهایت بودن طول کد، امکان پذیر نیست. دوم اینکه با توجه به زیادبودن نسبی چگالی کد امکان بروز حلقه های کوتاه در گراف متناظر کد بسیار زیاد است و از آنجایی که وجود حلقه در گراف کد باعث افت شدید عملکرد می شود، اتخاذ روشی برای جلوگیری از ایجاد حلقه از اهمیت بالایی برخوردار است. در این مقاله برای هر دو مشکل فوق پیشنهاداتی ارایه شده است. اول آنکه ساختار کد بگونه ای انتخاب می شود که تا حد امکان عملکرد کد به آنچه روش تحلیلی پیش بینی می کند نزدیک باشد، دوم اینکه با بهبود روش Extended Bit Filling روشی جدید برای کنترل حلقه های گراف کد ارایه می شود.

مقدمه: خطای ادراک بینایی (VPE)، به ویژه در اندازه گیری کمیت های فیزیکی، مهم ترین جنبه خطای ادراک است که تاثیر مهمی بر ابعاد زندگی بشر دارد. هدف پژوهش حاضر طراحی، ساخت و هنجاریابی آزمون سنجش خطای ادراک بینایی (VPEMT) بر مبنای دامنه های توزیع آن در جامعه ایرانی، به منظور مقایسه افراد و گروه های مختلف از نظر قرار گرفتن نمره و میانگین های آنان در این دامنه است. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-پیمایشی است که ابتدا تعدادی کارت با تصویر دو پاره خط نامساوی-به جز یک مورد به عنوان معیار-به شکل (T) طراحی و روی افرادی آزمایش شد. درنهایت، VPEMT شامل 14 کارت «(Ta, Tb, . . . Tn) با اختلاف نیم سانتی متر در خط عمود» و یک پرسش با سه گزینه پاسخ تهیه و به صورت مقدماتی روی 90 نفر از هر دو جنس (65-16 سال) اجرا گردید و نتیجه آن مبنای انجام پژوهش قرار گرفت. جامعه آماری شامل افراد بین 15-45 سال (با میانگین 26 سال) است که 9 ماه ساکن شهر ایلام بودند. درنهایت، تعداد نمونه ها برابر 900 نفر به مقدار مساوی از هر دو جنس تعیین گردید. این تعداد به صورت تصادفی بلوکی-خوشه ای انتخاب و با VPEMT سنجیده شدند. یافته های پژوهش: روایی و پایایی VPEMT از طریق دونیمه کردن، درون و بین آزمونگران و تکرار به ترتیب 0. 92 تا 0. 98=r و 0. 97=r برآورد گردید. VPE توزیعی تقریبا نرمال با مشخصات میانگین 97/7، میانه 8، نمای 9، پراکندگی 9، دامنه بین 12-3 و برش تشخیصی (Td/10) در سطح 80 درصد و کمترین و بیشترین مقدار خطای 6-5/1 سانتی متر در هر 12 سانتی متر داشت. برآورد خطای معیار، فواصل اطمینان میانگین جامعه از میانگین گروه در سطح 05/0 را بین 1±, 40 میلی متر (39>µ, >41) نشان داد. بحث و نتیجه گیری بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که VPEMT در نشان دادن مقدار خطای ادراک بینایی، در جمعیت 45-15 سال، بر مبنای دو ملاک میانگین و واقعیت، روایی و پایایی بسیار بالایی دارد و از قابلیت استفاده تشخیصی-گزینشی در گروه های مختلف در این دامنه سنی و تحقیقاتی برخوردار است؛ همچنین پتانسیل ارتقا به دستگاه الکترونیکی یا نرم افزاری دقیق و خودکار به این منظور را دارد، به نحوی که آزمودنی با فشردن کلید مدنظر، مقدار خطای ادراک خویش را دریافت کند.

هدف از انجام پژوهش حاضر ارزیابی تاثیر حجم نمونه و طول آزمون بر نمره های همتراز شده و خطای همترازسازی روش کرنل (KE) (با شیوه های مختلف هموارسازی رشته ای و PSE) و همچنین مزایا و معایب این روش در مقایسه با تکنیک های همترازسازی کلاسیک بوده است. جامعه آماری و گروه نمونه پژوهش حاضر، داده های آزمون های ملی ایران (آزمون تولیمو و آزمون های جامع کنکورهای آزمایشی شرکت تعاونی سازمان سنجش آموزش کشور در سال 92-91) بوده است. آزمون تولیمو دارای 17 سوال لنگر در هر فرم و 123 سوال بود. در آزمون های جامع کنکورهای آزمایشی شرکت تعاونی سازمان سنجش آموزش کشور صرفا از سوال های مشترک درس های عمومی رشته های ریاضی - فیزیک، علوم تجربی و علوم انسانی استفاده شد. به منظور بررسی تاثیر حجم نمونه بر دقت نتایج همترازسازی، از مجموعه داده های مورد نظر به طور کاملا تصادفی سه نمونه 200، 500 و 1000 نفری انتخاب و تحلیل شدند. برای بررسی تاثیر طول آزمون بر دقت نتایج همترازسازی از درس های عمومی آزمون های جامع کنکورهای آزمایشی سنجش نمونه ای 40 تایی از سوال ها (از هر درس 10 سوال) به طور کاملا تصادفی انتخاب شد. بدین ترتیب در آزمون های جامع دو آزمون 100 و 40 سوالی در حجم های نمونه مختلف مورد تحلیل قرار گرفته است. طرح همترازسازی مناسب در آزمون تولیمو طرح گروه های غیر همتا با آزمون لنگر (NEAT) و در آزمون های جامع طرح گروه های همسان بوده است. روش همترازسازی در آزمون های مورد نظر، روش میانگین، روش خطی، روش همصدک، روش قوس دایره ای (Circle arc) و روش کرنل (KE) بوده است. به طور کلی هر چه حجم نمونه آزمون شوندگانی که نمراتشان در تحلیل همترازسازی وارد می شود بیشتر باشد، خطای استاندارد همترازسازی کوچک تر خواهد بود. نتایج تحلیل ها به طور کلی نشان داد که همچنان که حجم نمونه افزایش یافته، برازش مربوط به هموارسازی کرنل نیز بهبود یافته است و بهبود هموارسازی کرنل با افزایش طول آزمون همراه بوده است. به طور کلی زمانی که حجم نمونه کوچک باشد، روش کرنل بزرگ ترین مزیت ها را بر سایر روش های همترازسازی کلاسیک دارد.

در این پژوهش برای نخستین بار به معرفی روشی هوشمند جهت تخمین عمر مفید باقیمانده تسمه زمانبندی یک موتور درونسوز بر اساس سیگنال های ارتعاشی آن پرداخته شده است. بدین منظور آزمون دوام شتاب دار تسمه زمانبندی بر اساس دما و پیش کشش بیشتر معرفی و انجام شد. سپس آزمون دوام آغاز و سیگنال های ارتعاشی تسمه زمانبندی از حالت سالم تا خرابی توسط یک حسگر لیزری فاصله سنج ارتعاشی ثبت شد. سه تابع ویژگی به نام های انرژی، انحراف از معیار و کورتوسیس از سیگنال های ارتعاشی در حالات سالم و خرابی استخراج گردید و بدین ترتیب حد آستانه بروز عیب در تسمه زمانبندی نیز تعریف شد. از شبکه عصبی مصنوعی (ANN) جهت پایش و تخمین رفتار ارتعاشی سیگنال های ارتعاشی تسمه زمانبندی استفاده شد. در نهایت شبکه عصبی مصنوعی بر پایه ویژگی های انرژی، انحراف از معیار و کورتوسیس سیگنال های ارتعاشی به ترتیب توانست با دقت میانگین 98%، 98% و 97% به تخمین عمر مفید باقیمانده تسمه زمانبندی موتور درونسوز بپردازد. ضریب همبستگی (R2) تخمین سری های زمانی ارتعاشی تسمه زمانبندی توسط شبکه عصبی و بر پایه ویژگی های انرژی، انحراف از معیار و کورتوسیس سیگنال های ارتعاشی نیز به ترتیب 0.87، 0.91 و 0.87 به دست آمد. همچنین میزان موثر سیگنال خطای (RMSE) شبکه عصبی بر پایه ویژگی های انرژی، انحراف از معیار و کورتوسیس سیگنال های ارتعاشی به ترتیب 3.6%، 5.4% و 5.6 % درصد به دست آمد.

1هدف این مطالعه با هدف ارزیابی پایایی درون و بین راستی نسخه های اصلاح شده آزمون های بالینی پرکاربرد برای ارزیابی طول عضلات خم کننده و بازکننده زانو انجام شد. این آزمون ها اجزای اساسی ارزیابی های وضعیتی در کودکان و نوجوانان هستند و به شناسایی ناهنجاری های وضعیتی و ارائه درمان مناسب یا استراتژی های پیشگیرانه کمک می کنند. یافته ها ی مطالعه نشان دهنده امکان استفاده از این نسخه های اصلاح شده در تحقیقات علمی خواهند بود. روش بررسی 76 کودک (37 دختر) با میانگین سنی 24/13 سال در این مطالعه شرکت کردند. اندازه گیری ها توسط دو ارزیاب در 1 روز و همچنین با وقفه های 2 و 5 روزه انجام شد. شاخص های پایایی شامل ضرایب همبستگی درون گروهی (ICC)، خطاهای استاندارد اندازه گیری و کوچک ترین تفاوت های قابل تشخیص محاسبه شدند. یافته ها نتایج هر دو آزمون طول عضله، صرف نظر از اینکه اندازه گیری ها توسط همان ارزیاب پس از 2 یا 5 روز یا توسط ارزیاب های مختلف در همان روز و پس از فواصل مشابه انجام شده باشد، نشان دهنده پایایی خوب تا عالی بود. کمترین ICC محاسبه شده برابر با 0/79 مربوط به آزمون طول خم کننده های زانو در سمت چپ بدن بود. در تمام موارد باقیمانده، ICC بالاتر از 0/80 به دست آمد. نتیجه گیری دو آزمون طول عضله موردنظر پس از اصلاحات مشخص سطح بالایی از پایایی نشان دادند که استفاده از نسخه های اصلاح شده را در محیط های علمی توجیه می کند.

الگوی رشد پساکینزی استفاده از عوامل تولید را معلول تولید دانسته و تقاضا را عامل اصلی تعیین کننده رشد اقتصادی می داند. در این راستا، تیروال (1979) با ارائه الگویی نشان داد رشد تقاضا به وسیله کسری تراز پرداخت ها مهار شده و در نتیجه دست یابی به نرخ رشد اقتصادی بالاتر را محدود می کند. در الگوی مذکور که به قانون تیروال و "الگوی رشد محدود شده به تراز پرداخت ها" شهرت یافته است، با استفاده از کشش درآمدی واردات و صادرات حداکثر نرخ رشد اقتصادی سازگار با تعادل تراز پرداخت ها محاسبه می شود. چالش پایین بودن رشد اقتصادی در ایران، شناسایی موانع تحقق نرخ های رشد هدف را به یکی از مناقشه آمیزترین مباحث اقتصادی مبدل کرده است. بر این اساس، پژوهش حاضر با اتکا به قانون تیروال در پی پاسخ به این پرسش است که آیا تراز پرداخت ها مانعی برای تحقق نرخ های رشد هدف در برنامه های توسعه برای اقتصاد ایران تلقی می شود یا خیر؟ بدین منظور، نخست هم جمعی بلندمدت توابع تقاضای واردات و صادرات با استفاده از الگوی خودبازگشتی با وقفه های توزیعی (ARDL) به اثبات رسید. سپس، نظر به اهمیت کشش های توابع مذکور در نتایج تحقیق و به منظور در نظر گرفتن ناپایداری ساختاری بر ضرایب الگو، از رهیافت تغییر پارامتر در طول زمان (TVP) و روش فیلتر کالمن برای تخمین کشش ها استفاده شد. نهایتاً، اعتبار قانون تیروال طی بازه زمانی 1392-1363 با توجه به نتایج حاصل از به کارگیری آزمون والد تأیید نشد. از این رو، می توان ادعا کرد تقاضای کل از مجرای تراز پرداخت ها محدودیتی برای رشد اقتصادی ایران ایجاد نکرده است. کشش درآمدی کم برای واردات، ترکیب واردات، محدودیت های وضع شده بر آن و وابسته بودن تجارت خارجی به درآمدهای نفتی مهم ترین دلایل نتیجه مذکور هستند.